Ahora que - Joaquín Sabina

Titel: Nu dat...

Wederom een prachtige tekst van Joaquín, die altijd weer weet te verrassen met een spreekwoord.

Ahora que nos besamos tan despacio, ahora que aprendo bailes de salón, ahora que una pensión es un palacio, donde nunca falta espacio para más de un corazón... Ahora que las floristas me saludan, ahora que me doctoro en lencería, ahora que te desnudo y me desnudas, y, en la estación de las dudas, muere un tren de cercanías... Ahora que nos quedamos en la cama, lunes, martes y fiestas de guardar, ahora que no me acuerdo del pijama, ni recorto el crucigrama, ni me mato si te vas. Ahora que tengo un alma que no tenía. Ahora que suenan palmas por alegrías. Ahora que nada es sagrado ni, sobre mojado, llueve todavía. Ahora que hacemos olas por incordiar. Ahora que está tan sola la soledad. Ahora que, todos los cuentos, parecen el cuento de nunca empezar. Ahora que ponnos otra y qué se debe, ahora que el mundo está recién pintado, ahora que las tormentas son tan breves y los duelos no se atreven a dolernos demasiado... Ahora que está tan lejos el olvido, ahora que me perfumo cada día, ahora que, sin saber, hemos sabido querernos, como es debido, sin querernos todavía... Ahora que se atropellan las semanas, fugaces, como estrellas de Bagdad, ahora que, casi siempre, tengo ganas de trepar a tu ventana y quitarme el antifaz. Ahora que los sentidos sienten sin miedo. Ahora que me despido pero me quedo. Ahora que tocan los ojos, que miran las bocas, que gritan los dedos. Ahora que no hay vacunas ni letanías. Ahora que está en la luna la policía. Ahora que explotan los coches, que sueño de noche, que duermo de día. Ahora que no te escribo cuando me voy. Ahora que estoy más vivo de lo que estoy. Ahora que nada es urgente, que todo es presente, que hay pan para hoy. Ahora que no te pido lo que me das. Ahora que no me mido con los demás. Ahora que, todos los cuentos, parecen el cuento de nunca empezar.

Nu dat we elkaar zo langzaam zoenen, nu dat ik leer stijldansen, nu dat een pension een paleis is, waar nooit te weinig ruimte is voor meer dan een hart... Nu dat de bloemisten me groeten, nu ik promoveer in lingerie, nu ik jou uitkleed en jij mij, en, op het station der twijfel, een stoptrein sterft... Nu dat we in bed blijven liggen, maandag, dinsdag en vaste feestdagen, nu ik niet meer weet wat een pyjama is, en geen kruiswoordpuzzel meer uitknip, en mezelf niet meer van kant maak als je gaat. Nu dat ik een ziel heb die ik nooit eerder had. Nu dat het handgeklap van vrolijkheid klinkt (alegrías = flamencovorm) Nu niets meer heilig is we tegen beter weten in, dezelfde fouten blijven maken. Nu dat we golven maken om te vervelen. Nu de eenzaamheid zo alleen is. Nu dat, alle verhalen, een gebed zonder begin lijken te zijn. Geef ons nu nog een rondje en wat zijn we verschuldigd nu dat de wereld net geverfd is nu stormen zo kort van duur zijn en het ongeluk ons niet teveel pijn durft te doen... Nu dat de vergeetachtigheid zover weg is, nu ik me iedere dag een geurtje opdoe, nu we, zonder het te weten, hebben ervaren van elkaar te houden, zoals het hoort, zonder dat nu nog te doen... Nu dat de weken zich onder de voet lopen, vergankelijk, als sterren van Bagdad, nu, ik bijna altijd, zin heb om in jouw raam te klimmen en m'n masker af te doen. Nu dat de zintuigen voelen zonder angst. Nu ik afscheid neem maar wel blijf. Nu dat de ogen aanraken, de monden kijken, de vingers schreeuwen. Nu dat er geen vaccins zijn noch smeekgebeden. Nu de politie volledig afgeleid is. Nu dat de auto's ontploffen, droom ik 's nachts en slaap ik overdag. Nu schrijf ik je niet als ik wegga. Nu ben ik veel levendiger dan ik ben. Nu dat niets meer dringend is, want alles is nu, er is brood voor vandaag. Nu ik je niet meer vraag om wat jij me geeft. Nu ik me niet meer meet met de rest. Nu dat, alle verhalen, een gebed zonder begin lijken te zijn.